Poëzie bij Zuylen: ‘Zoiets heb ik nog nooit meegemaakt’

“Het voelde heel anders voor me dan normaal”, zegt Manouk over de middag waarop zij samen met Ingmar Heytze, Dean Bowen, Jasja Renne  optrad bij Zuylen. Samen met de presentatie van Hanna van Mourik-Broekman en de muzikale begeleiding door Josée van der Staak werd het een bijzondere ervaring. “Ik voelde heel veel warmte, verbinding met de mensen op die plek. En het publiek was stiekem veel groter dan het leek – door mensen die meeluisterden, door de mensen die daar begraven liggen. Dat deed wat met me.”

Hetzelfde gold voor de setting rond de oude amberboom bij het kunstwerk ADORE. Manouk had de boom versierd met lampjes en vlaggetjes. “Ik wilde poëzie toegankelijk maken door vier heel verschillende dichters bij elkaar te brengen en af te wisselen met livemuziek (door Josée van der Staak, red.).”

Dichter bij de mensen
Dat is gelukt, afgaande op de reacties van het publiek. “Iemand zei: ‘Zoiets heb ik nog nooit meegemaakt.’ Ze was helemaal enthousiast. Poëzie was voor haar een heel nieuwe wereld.” Het was wat de dichteres voor ogen had: “Ik vond het leuk om te laten zien dat poëzie allerlei vormen kan hebben. Ingmar Heytze bracht er veel lucht in met heel krachtige, korte poëzie. Jasja Renne had een gedicht over de perceptie van tijd. Dat was mooi.”

Het weer – wat kil met de dreiging van een bui – deed niets af aan de sfeer, oordeelt Manouk. “Met warme dekentjes kon iedereen buiten zitten. Het was mooi om het bij ADORE te doen, ondanks het weer.”

Hoewel een begraafpark niet het meest voor de hand liggende decor lijkt voor poëzie, bracht het haar meer dan de meeste andere plekken waar ze haar gedichten voordraagt, bekent ze. “Dit zijn plekken waar ik graag optreed omdat ze meer zingeving bieden. Iedereen heeft weleens een begrafenis of crematie meegemaakt. Dat verbindt heel anders dan wanneer je in de stad op een podium staat.”

De bijzondere dimensie van de locatie werd voor haar extra voelbaar toen ze mensen zag die een graf bezochten, zegt ze. “Het is een plek waar je niet elke dag komt. Het maakt je bewust van de vergankelijkheid van het leven.”

Liefst elk seizoen
En nu? Een tweede editie misschien wel? “Heel graag”, zegt Manouk enthousiast. “Ik zou dit zelfs het liefst elk seizoen doen. Dan zie je het park veranderen en zeker de oude amberboom in het midden. Of we doen het in de avond, dat je het licht van het kunstwerk kunt zien.”

Of er nieuwe edities komen, is nog niet bekend. Hoe dan ook, Manouk prijst het lef van Zuylen. “Hoe ze hebben doorgepakt en drie totaal verschillende concepten hebben neergezet (ook muziek en straattheater in andere weekeindes in juni, red.). Dat ze dat durven, mensen met elkaar verbinden met kunst, cultuur en natuur.  Dat werkt inspirerend en helend. Ik heb nog niet eerder gehoord dat een uitvaartorganisatie dit soort dingen doet.”

Ze zal de middag dan ook niet licht vergeten. “Als het dan daadwerkelijk gebeurt, dan voel je het ook echt”, zegt ze over de magie die ontstond tussen dichters, publiek en plek. “Je weet nooit hoe alles in elkaar gaat vallen en hoe het publiek gaat reageren. Maar dit? Dit was bijzonder.”