Muziek als cadeau onder de oude amberboom op Begraafpark Zuylen

“Het was een bijzonder kunstwerk om te ontmoeten”, zegt Stephanus over ADORE, die er onder de amberboom zijn vleugel bespeelde alsof hij ‘gewoon’ in de concertzaal zat. “Toen ik het publiek gaandeweg wat beter aanvoelde, merkte ik dat het ietwat clowneske Bohemian Rhapsody geen goed idee was. In plaats daarvan speelde ik Chopin en dat beviel goed, geloof ik.”

Meer dan alleen mooie muziek
Zijn programma draaide, heel toepasselijk, om nostalgie – de ‘pijn van het verleden’. “Muziek kan dat beter verwoorden dan woorden”, legt Stephanus uit. “Daarbij leg ik graag het een en ander uit aan het publiek. Het werkt versterkend als je iets over de muziek vertelt dan dat je alleen een mooi stukje muziek speelt.”

Hij streefde bij Zuylen naar een hoger doel, zoals bij al zijn concerten trouwens. “Wat ik deel is liefde. Want ik zie muziek spelen als een cadeau geven. En als je een cadeau geeft, gaat het om een gebaar, niet om het cadeau zelf. Mensen kwamen niet voor mij om te kijken of ik kan pianospelen. Ze kwamen hier voor de muziek. Dat was het cadeau.”

Intiem publiek
Het spelen – samen met het ensemble van Buitengewoon Klassiek – ging hem natuurlijk goed af. De zenuwen uit zijn conservatoriumtijd zijn allang verdwenen. “Buiten spelen onder een boom was echt wel bijzonder”, zegt hij. “Er hing een aangename sfeer. Ik had helemaal niet het gevoel dat ik op een begraafpark speelde.”

Voor hem draaide het om iets anders. “Het ging om een samenzijn van mensen. Het intieme publiek, de setting – zo voelde het voor mij.” 

En dat paste hem perfect, zegt hij. Want voor Stephanus gaat muziek ‘fundamenteel over menselijke verbinding’. “Over nieuwsgierig zijn naar de mens, naar andere mensen”, reflecteert hij. “En door deze muziek te spelen, deel ik het leven van andere mensen, zoals dat van Bach en Chopin.”

Visie van Zuylen
Hij prijst wat dat betreft de visie van Zuylen, die hij daarbij naadloos vindt aansluiten. “Ik vind het een mooie missie van de stichting dat er dit soort nazorg bestaat. Nazorg die eer doet aan het samenzijn. Zuylen is misschien wel de enige stichting die dat doet. Ik werkte er dan ook graag aan mee.”

Op de voor de hand liggende vraag of hij zou meedoen aan een volgende editie, zegt Stephanus meteen: “Dan zeg ik: hoe laat moet ik er zijn? Het was een dusdanig mooie samenwerking met Zuylen dat er alle reden is om het groter te maken.”